Noordhollands Dagblad,18 augustus 2007

Familie Nadine kijkt terug
Afgelopen donderdag werd tegen de moordenaar van de 20-jarige Nadine Beemsterboer twaalf jaar met tbs met dwangverpleging geëist. Voor de familie was het een slopende dag vol emoties en verdriet.
Ook de confrontatie met de dader, de ex-vriend van hun om het leven gebrachte dochter viel zwaar.
De man had tenslotte drie jaar deel uitgemaakt van hun gezin en het vertrouwen ’op een afschuwelijke manier geschonden’. Vandaag vertellen moeder Wanda, vader Jacques en dochter Jacqueline hoe ze die rechtszaak hebben ervaren.

Rechtszaak doet niks af aan verdriet

’Overeind blijven kost zo veel kracht’

door leo van gelderen

HOORN - ,,Het ergste vond ik met hem in een ruimte te moeten zijn’’, zegt Wanda Beemsterboer, de moeder van de op 2 december vorig jaar vermoorde Nadine. Ze zegt het na de rechtszitting, afgelopen donderdag in de Amsterdamse rechtbank aan de Parnassusweg.

Met ’hem’ bedoelt ze de ex van haar dochter die tijdens de zitting door officier van fustitie B. van Roessel wordt gekarakteriseerd als een ’koelbloedige, gestoorde moordenaar’. Samen met haar man Jacques en dochter Jacqueline kijkt ze terug op een dag die de familie heeft uitgeput. ,,Het voelt alsof echt alle energie uit je wordt weggezogen. Ook al omdat de moord in alle details werd besproken. Ik werd daar letterlijk misselijk van’’, zegt ze. ,,Het blijft als een blok op je maag liggen. Alsof je in een horrorfilm terecht bent gekomen. Een soort boze droom. Er waren momenten dat ik het gevoel had dat het helemaal niet over ons of over Nadine ging. Vroeg me bijna af wat ik in een rechtbank deed.’’ Terugkijkend op de rechtszaak zegt ze wel blij te zijn dat er bij de dader geen sprake is van een opgelopen trauma omdat hij als marinier in Cambodja is geweest. ,,Blij is eigenlijk niet het goede woord. Dit voelt meer als een kleine rechtvaardiging dat hij zich daar in ieder geval niet achter kan verschuilen. Want hij lijkt zo aardig voor de buitenwereld. Maar het is de duivel in eigen persoon.’’

Tijdens de rechtszitting mogen vader Jacques, moeder Wanda en dochter Jacqueline een slachtofferverklaring afleggen.
Jacqueline: ,,Ik hoorde van iedereen dat ik duidelijk en helder overkwam. En rustig. Maar de werkelijkheid is, dat ik blij was dat we onze verklaring zittend mochten laten horen. Ik kon van de zenuwen nauwelijks op mijn benen staan. Kon ze ook niet stilhouden. Toch is het heel goed geweest dat we onze gevoelens en het verdriet tegenover de rechter mochten laten horen en zien.’’
In zijn verklaring zegt vader Jacques onder andere: ,,Nadine zal nooit moeder van haar kinderen zijn en ik nooit de opa daarvan. Vanaf het moment dat één man besloot dat het leven van Nadine moest stoppen, is het in feite voor mij ook gestopt.’’
Op het moment dat hij die woorden uitspreekt, kijkt hij de moordenaar van zijn kind strak aan. Daarover zegt hij thuis in Hoorn: ,,Vraag me niet hoe ik dat op kon brengen. Maar ik vond dat ik het moest doen. Misschien dat ik daar de kracht wel uit putte. Ik wilde hem extra laten voelen wat hij ons aandoet en wat hij mijn Nadine heeft aangedaan.’’
Op de schouw in de woonkamer staan talloze kaarten. Per post gezonden steuntjes voor de familie. Ook piepen de mobieltjes veelvuldig. Berichtjes vol warmte.
Op de dag van de zitting weet de familie zich gesteund door veel vrienden die naar het gerechtsgebouw zijn gekomen.
Wanda: ,,Voor de zitting, tijdens de pauze en na afloop zag ik overal om me heen vrienden. Al die warmte gaf zo’n goed gevoel. En extra energie. Die energie zullen we hard nodig hebben om overeind te blijven. Dat kost zo veel kracht. De wetenschap dat dit onomkeerbaar is, is eigenlijk niet te dragen. We moeten door. Maar ik ben bang dat het niet gaat lukken om het gemis van mijn kind daarin een plek te geven.’’
Jacqueline: ,,Als ik zie wat voor ongelooflijke impact dit allemaal heeft. Niet alleen voor mij en mijn ouders. Maar ook voor de mensen om ons heen. Mij opa en oma, vrienden, iedereen is er kapot van.’’
Alle drie zijn blij dat de rechtszaak achter de rug is. Tegen de man die hun leven verwoestte is twaalf jaar plus tbs met dwangverpleging geëist. Maar de officier van justitie eiste ook dat hij eerst 2/3 van zijn gevangenisstraf moet uitzitten, alvorens men met de behandeling gaat beginnen. Als genoegdoening voor wat hij Nadine en de familie heeft aangedaan. Jacqueline: ,,Er is geen genoegdoening mogelijk. Wij zijn onze Nadine kwijt. Maar ik had het liefst levenslang gehoord. Die man mag nooit meer vrij. De maatschappij moet tegen hem beschermd worden. Voor altijd.’’