Nadine Foundation

Nadine heeft het logo met haar naam zelf ontworpen in een workshop.

Zij schreef:

Mijn logo

Ik heb uiteindelijk voor dit logo gekozen, omdat het bij mij past.
De stekelige punten zijn de ups en downs in mijn leven en ze staan ook voor, dat ik in een leven zit vol met dingen waar je voor uit moet kijken.
Ook staan de stekels voor een levendig leven: niet saai, maar apart en verschillend.
Met de rechthoek waar mijn naam in staat, wil ik duidelijk maken dat er ook evenwicht in mijn leven is.
Dat heb ik eigenlijk meer op de voorgrond geplaatst, omdat het een evenwichtig beeld geeft.
Het geeft houvast zo met mijn naam erin. De lijn onder mijn naam wil zeggen dat ik een basis heb.
Mijn basis heb ik van huis meegekregen. Natuurlijk kan ik nog gevormd worden, maar de basis ligt vast.
Ik heb voor deze kleuren (licht oranje ster, geel vlak, donker oranje letters) gekozen, omdat ik vind dat het een frisse uitstraling geeft.
Het straalt vrolijkheid uit en zo ben ik.

Ook schreef Nadine tijdens het eerste jaar van haar studie Communicatie aan de Hogeschool Inholland (2003)
wat persoonlijke woorden om zich aan haar medestudenten voor te stellen.

Zij schreef:

Ik en mijn leven (tot dusver...)

Hoorn- Mijn verhaal begint op 22 juni 1986. Nadine Frederiek Beemsterboer wordt geboren. Een nieuwe mens op deze aardbol. Ik groei op en kan genieten van al de dingen die nieuw voor mij zijn.

Op een leeftijd van 6 ga ik net als ieder ander kind naar de basisschool. Daar heb ik mijn eerste vriendjes en vriendinnetjes ontmoet. Een leuke, speelse tijd. Wanneer ik groep acht bijna heb afgerond kwam de middelbare school steeds dichterbij. Ik weet nog goed dat ik dat best eng vond. Welke school ga ik naar toe, welk niveau zal ik halen (want ik kwam in een havo/vwo mengklas), met wat voor soort kinderen kom ik in de klas te zitten. Het was een tijd van afscheid nemen van het 'luizen leventje' en van al je vertrouwde leraren en vrienden. Iedereen gaat in die tijd zijn eigen weg. Misschien kom je elkaar nog wel eens tegen, misschien niet. Van één vriendin ben ik nooit gescheiden, Jenneviev. Vanaf de kleuterschool tot zelfs nu op Inholland zitten wij bij elkaar op school. Nu, weliswaar niet meer in dezelfde klas, maar toch. Op 6 jarige leeftijd ben ik ook begonnen met mijn grootste hobby in die tijd: atletiek. Heerlijk vond ik het om 2 tot 3 keer per week naar de atletiekbaan (Hollandia, red.) te gaan en daar te trainen op alle onderdelen die de sport te bieden heeft. Mijn vader, moeder en zus zaten al op atletiek/hardlopen, dus ik denk dat ik daardoor een beetje mee ben getrokken. Maar uiteindelijk was ik nog de enige die de sport bedreef. Hiernaast ging ik ook trainen voor triatlons (zwemmen, fietsen, lopen). Mijn liefde hiervoor heb ik wel altijd met mijn vader gedeeld. Hij ging mee naar wedstrijden, motiveerde mij, trainde extra met mij. Erg leuk en goed, want ik heb daardoor een flinke basisconditie kunnen opbouwen. Wat naar mijn mening erg belangrijk is voor een kind. Om lekker te sporten en bezig te zijn met iets dat je leuk vindt. Mijn ouders hebben mij hier altijd in gestimuleerd.
Op 12 jarige leeftijd hield ik atletiek en triatlon voor gezien en ging ik me meer interesseren voor streetdance. Dat was ook de periode dat ik naar de middelbare school toe ging. Ik kwam in een mengklas te zitten, omdat ze nog niet zeker konden bepalen of ik havo of vwo niveau had. De brugklas was voor mij absoluut geen leuke tijd. Ik voelde me niet op m'n gemak en moest heel erg wennen aan alles wat nieuw was. Dat was ook een tijd waarin ik me begon af te zetten tegen alles wat moest en het 'kattenkwaad' begon te ontdekken. Samen met Jenneviev en nog een andere vriendin waren we gescheiden van de rest van de klas. Het was hun tegen ons. Erg naar. De gehele periode op de middelbare school heb ik me niet op mijn plek gevoeld. Ik voelde me denk ik anders dan de rest en kon niet goed schakelen met de kinderen waarmee ik om moest gaan. Buiten school was ik wel erg sociaal en kon ik het met velen goed vinden. Waarom ik dit op school niet had: geen idee. Het uiteindelijke niveau wat mij dus werd aanbevolen was Havo, want ik had er niet genoeg aan gedaan om het vwo niveau te behalen. Ik was hier erg gelukkig mee, want dat betekende één jaar minder op die school zitten. Mijn ouders hebben zich altijd zorgen gemaakt of het wel goed kwam met mij en het behalen van mijn diploma. Maar ik zei altijd: 'komt goed'. En dat is uiteindelijk ook het geval geweest, want ik heb mijn diploma in één keer gehaald en ben nooit blijven zitten. Ondanks dat ik het niet naar mijn zin had, had ik wel de motivatie om alles meteen te halen. Ik vond naast school wel veel andere dingen erg leuk. Zoals dat je jongens begint te ontdekken en je begint je los te maken van je ouders.
Het spelen in een musical was voor mij ook een grote hobby geworden. Ik heb tweemaal aan een musical meegedaan voor kinderen. Zingen, dansen, acteren waren onderdelen waarin wij ons ontwikkelde en uiteindelijk een voorstelling voor familie en overige belangstellenden. Maar het grootste aandachtspunt was voor mij dansen! Ik ben begonnen op een dansschool waar ze workshops aanboden voor scholieren. Je moest aan het eind van de cursus ook 'afdansen' voor een jury en publiek. Het optreden voor publiek lag mij goed. Ik heb namelijk ook in een jongeren popkoor gezeten 'Skyline'. Met een breed repertoire en choreografieën probeerden wij het publiek te vermaken. Ook hadden we een keer een modeschow gehouden, gecombineerd met zang en dans. Ze hadden ook demoteams waarmee ze naar wedstrijden gingen. ik werd in een les gezet waar ze toevalling audities gingen houden om een nieuw demoteam te starten.

Een half jaar voor haar dood schreef zij een soort vervolg voor de familiekrant van de familie Beemsterboer.

Ik en mijn leven (tot dusver...)

Hoorn- Mijn verhaal begint op 22 juni 1986. Nadine Frederiek Beemsterboer wordt geboren. een nieuwe mens op deze mooie, (soms boze) aardbol.

Op de leeftijd van 6 ga ik naar de basisschool. Goed afgerond. Dan naar de middelbare school, waar ik mijn HAVO diploma haal. Op naar de volgende periode! Dat wordt studeren aan de Hogeschool Inholland te Diemen, waar ik kies voor de opleiding Communicatie. In het derde jaar wordt een afstudeer richting gekozen, voor mij is dat Radio & Televisie. Dit gaat ontzettend goed; een hele goede keuze geweest! Nu loop ik stage bij Salto Televisie, waar ik met acht anderen ons eigen kunstprogramma over Amsterdam maak. Ik het het ontzettend naar mijn zin en leer er erg veel van.
In de tussentijd dans ik ook nog volop; de passie van mijn leven. Ik heb les gegeven aan kinderen en heb al vele optredens en wedstrijden gedanst. Ik wil hier zeker in verder gaan, maar weet nog niet prcies wat (dansopleiding of gewoon als hobby houden...). Op dit moment zit ik in een showteam bij Dansstudio Dazzling te Hoorn.
Op 17 jarige leeftijd heb ik..................(stukje ertussen uit, ligt iets te gevoelig, red.)
.................om veel te reizen. Eerst komende reis: Mexico! Jammer vind ik dat ik jullie, mijn familie, weinig zie! Maar ik weet ook dat iedereen druk is met z'n eigen leventje...'huisje, boompje, beestje', carrières, studies, etc. Ik hoop in ieder geval wel dat het allemaal goed met jullie gaat en dat ik jullie toch snel weer een keer zie!

Dit is mijn leven (tot dusver...) in het kort; de hoofdpunten van waar ik het meest mee bezig ben!

Liefs, Nadine

Ps. Ben heel benieuwd naar jullie verhalen!