Afscheidswoordje tante Ans

Nooit meer gewoon


De hemel huilt

Ik zie het vanuit mín bed door het raam

Mijn venster naar de wereld


De hemel snapt het wel

Maar al die mensen die daar gewoon fietsen

Lopen, praten, lachenÖdie niet


Ze hebben geen idee

Dat de wereld op zín kop staat

Dat de vaste grond weggeslagen is


Ze gaan door

Alles draait door

Alsof er niets gebeurd is


Geen idee hebben ze

Onbegrijpelijk

En onuitstaanbaar


Hoe bestaat het dat ze niet weten

Dat niets meer vanzelfsprekend is

Dat niets meer ooit nog gewoon is


Lieve Nadine, namens je ooms, tantes, neven en nichten

Adieu meiske

 

Copyright ©2009, www.nadinefoundation.nl All rights reserved.