Afscheidswoordje van Jeneviev


Ik ken Nadine al vanaf de peuterschool. Daarna zaten we samen op de basisschool, waar we vanaf groep 4 vriendinnen werden. Ook gingen we samen naar de middelbare school. Daar werden we echt hartsvriendinnen. Vervolgens zijn we ook samen naar de hogere school gegaan, waar we voor het eerst niet bij elkaar in de klas zaten. Ik ken Nadine dus bijna mijn hele leven al. Ik ben samen met haar opgegroeid.


Nadine was mijn maatje, mijn beste vriendin een soort van zus kun je wel zeggen.

Samen met de barbies spelen en later samen uit ons dak gaan op feestjes. Samen lachen en samen huilen. Als Nadine echt de slappe lach had, moest ze echt huilen van het lachen. De tranen biggelde dan over haar wangen. Dan was ze ook niet te stoppen.


Nadine en ik waren onafscheidelijk. Er was zelfs een periode dat ik haar echt elke dag zag. Nadine vertelde mij toen dat haar ouders zeiden dat we net een getrouwd stel leken. Op de basisschool gingen we ook eens verkleed als bruidspaar met carnaval. Ik was de man met een grijze pruik op, een pak aan en een getekende snor. Nadine had haar haar mooi in de krul, een sluier op en een mooie witte jurk aan. Van mijn huis liepen we toen samen gearmd naar de basisschool.




We waren altijd samen en t verveelde ook nooit. Zelfs als we elkaar niets hadden te vertellen was het gewoon fijn om bij elkaar te zijn. Ik wist dat ik altijd op Nadien kon rekenen. Ze stond altijd klaar voor me en ik ook voor haar. We konden elkaar echt alles vertellen, zo vertrouwd was het.


Nadine en ik hadden vaak van die momenten dat de een wat zei en dat de ander precies op dat moment hetzelfde dacht.

Ik heb een keer ook zo iets bijzonders met haar meegemaakt. We zagen elkaar dus elke dag. Maar Nadine moest dus een dag even ergens werken. Ik was thuis. Ik was bezig in de badkamer toen ik opeens rond 4 uur een vreemde piep hoorde. Een piep zoals je wel eens in je oor hebt, maar dit was anders.


Het leek ergens vandaan te komen. Dus ik ging zoeken, maar kon niet vinden waar het vandaan kwam. Na een tijdje hield de piep op. Natuurlijk zag ik Nadien diezelfde dag nog en ik vertelde haar het verhaal. Nadien was helemaal verbaasd.

Zij had die middag precies het zelfde meegemaakt op het zelfde tijdstip.


Ik heb Nadien voor het laatst een week geleden gezien op een zondag. We waren die zaterdag uitgeweest en daarna bleef ik bij haar slapen. We hebben zo gelachen die avond. Het was weer net zoals vroeger. Gewoon lekker gek doen samen. Nadien had echt genoten van die avond. Ik ben blij dat mijn laatste herinnering aan Nadine zo mooi is.


Ik heb zoveel meegemaakt met Nadine. Nadine hoorde bij mij, ze was een deel van mij en dat zal altijd zo blijven. Ik ben blij dat ik Nadine heb leren kennen, dat Nadine een deel van mijn leven heeft mogen zijn. Ook al is Nadine nu niet meer bij ons, de herinneringen zijn voor altijd. Ik zal Nadine nooit vergeten. Nadine zit voor altijd in mijn hart.


Nadine vertelde mij dat ze het heel jammer vond haar Idonesische overgrootmoeder nooit gekend te hebben. Ik weet zeker dat zij nu bij elkaar zijn.


Ik zal nu afsluiten met een tekst die Nadine heel mooi vond.

Zing, alsof niemand je kan horen. Dans, alsof niemand staat te kijken.
Heb lief, alsof je nooit bent gekwetst.


 

Copyright ©2009, www.nadinefoundation.nl All rights reserved.